| De Vonk |
| Eén vonk is genoeg om iets groots in gang te zetten. Dat gebeurde met VONK: een prikkelende theatervoorstelling die de toekomst van de gehandicaptenzorg voelbaar maakt. Met thema’s als personeelstekorten, nieuwe technologieën en de rol van familie. Na het applaus gingen de gesprekken verder in organisaties door het hele land. Daar werden ideeën, zorgen, twijfels en dromen gedeeld. Kleine vonkjes die zich verspreiden en samen een lopend vuur vormen. In deze online expositie verzamelen we die vonkjes: quotes, inzichten, cijfers en verhalen uit het veld. Laat je inspireren en zorg dat het gesprek over de toekomst van de gehandicaptenzorg niet uitdooft, maar groeit! |
|
|
|
|
|
| Vlammen op het podium |
Acteurs Anne Gehring en Vera Ketelaars voelen het elke keer weer: zodra ze VONK spelen, gebeurt er iets in het publiek. ‘Je ziet dat mensen zich openen, dat ze zichzelf in scènes herkennen en je ziet ze ontspannen als er een luchtig moment is.’
Tijdens het vooronderzoek voor de voorstelling werden ze geraakt door de openheid van zorgorganisaties en de creativiteit op de werkvloer. Het inspireerde hen tot scènes die herkenbaar zijn, maar ook schuren. ‘Het is bijzonder om via theater bij te dragen aan de toekomst van de gehandicaptenzorg,’ vertelt Vera. Wil je weten wat hen het meest raakte, welk moment hen kippenvel bezorgt en hoe één voorstelling gesprekken door het hele land in gang zet? |
|
|
|
|
|
|
Vandaag kost technologie in de zorg vaak nog tijd, in plaats van dat het tijd bespaart. Het gebruik verschilt per locatie: van spraakgestuurd rapporteren tot knuffelpoezen. Medewerkers willen vooral behouden wat goed werkt, zoals digitaal aftekenen en digitaal rapporteren. Daarnaast willen ze hun vaardigheden verder ontwikkelen.
|
|
|
|
|
|
De wens voor de toekomst? Technologie die niet alleen tijd oplevert, maar ook zorgtaken verlicht en cliënten zelfstandiger maakt. Innovatie moet meer onder de aandacht komen. Misschien moeten we eerst één vraag beantwoorden: wat ís technologie eigenlijk? Vaak gebruiken we al meer technologie dan we denken, zonder dat zo te noemen.
|
|
|
|
|
|
Het contact met verwanten is nu vaak beperkt of wisselend. Verwachtingen zijn onduidelijk en kennis van verwanten over cliënten wordt niet altijd goed overgedragen. Daardoor moeten medewerkers veel zelf uitzoeken en uitproberen. De betrokkenheid van verwanten is wisselend. Dat komt deels door de variatie in leeftijden en doelgroepen. Toch valt op dat verwanten weinig meedoen aan activiteiten, terwijl medewerkers dat juist graag zouden zien.
|
|
|
|
|
|
De wens voor de toekomst? Meer verbinding en meer samenwerking. Niet alles overnemen, maar samen optrekken. Verwanten die meedoen, ook buiten hun eigen naaste. Daarnaast is er behoefte aan heldere kaders, inzicht in wensen en mogelijkheden en, bovenal, wederzijds vertrouwen. Want zonder vertrouwen is echte samenwerking niet mogelijk.
|
|
|
|
|
Veel teams denken na over hoe zij de komende tijd het verschil willen maken. Hieronder lees je een paar mooie voornemens die laten zien welke richting zij op willen.- ‘We gaan meer waardering naar elkaar uitspreken en een positieve blik op de toekomst verspreiden binnen onze teams’.
- ‘We gaan opnieuw in gesprek met het innovatieteam want de huidige werkwijze voor digitale vernieuwingen sluit niet aan bij de medewerkers’.
- ‘We gaan de verwanten betrekken bij het opstellen van het jaarplan’.
|
|
|
|
|
|
|
De gemeenschap is er wel, maar vaak nog op afstand. Daarom is de wens voor de toekomst duidelijk: een gemeenschap waarin bewoners écht meedoen en gezien worden. Een plek waar het enthousiasme van bewoners wordt gedeeld met de buurt. Dat vraagt om ontmoeting, ruimte voor spontane activiteiten en ideeën die de buurt en de zorglocatie dichter bij elkaar brengen.
|
|
|
|
|
|
Er wordt ook nagedacht over een toekomst waarin bepaalde zorgtaken misschien overbodig worden, omdat de gemeenschap ze samen oppakt.
|
|
|
|
|
